Søkeord:  
Søk
SISTE NYTT
  – Nå må det kjempes for KLM-ruta!
  Musikalsk komedie
  – Tippepenger gir kreftsyk livsglede
  Flest drukner i Møre og Romsdal

Råare enn nokon gong

Konsertmelding: Motorpsycho framførte «Demon Box» på Rockheim

Aktuelt
Tekst Tove Elise Thue Dale   
Foto Rune Furelid   
(28/10/2015)
Demon Box frå 1993 var det store gjennombrotsalbumet til bandet, og blir av mange rekna som eit meisterverk innan norsk musikkhistorie. Motorpsycho er kanskje det bandet som har leika seg aller mest innanfor ulike stilartar, og Demon Box var albumet der dei begynte med dette.
 
For å feire dei siste tjuefem åra ville dei no spele albumet live, i den originale Vinyl 2LP-utgåva. Konserten gjekk tre dagar på rad på den intime scena på Rockheim.
 
I anledning konsertane vart bandet samla saman til sine tidlegare former, med tidlegare trommeslagar Håkon Gebhardt og lydmeister Helge «Deathprod» Stenegg til noverande trommis Kenneth Kapstad, vokalist og bassist Bent Sæther og gitarist Hans Magnus «Snah» Ryan. 
 
 
Det var 350 menneske tilstade, og alle var fans. Salen var også full av tilreisande Psychonauts, mellom anna ein heil fanklubb av jenter frå Italia som hadde følgt bandet sidan 1993 og vore på rundt 40 konsertar. 
 
Ein vegg av lyd
 
Dei starta konserten med den koselige opningssongen «Waiting for the one», med Snah på fele og Sæther og Gebhardt på kassegitar. Etter det kom slagkraftige «Nothing to say», med unison allsong frå publikum.
 
 
Det vart hardare etter kvart, og ein vegg av lyd, lys og tåke slo over oss med metallharde Feedtime, etterfølgt  av «Gutwrench», og indierocka «Sunchild».
 
«Mountain» blei til ein lang og suggerande affære som tok oss lenger og lenger inn i det supersoniske hardrock-landskapet.
 
Så kom eteriske  «Tuesday morning» som blir etterfølgt som ei perle på ei snor av alveaktige «All is loneliness».
 
 
Det gav ekstra styrke til bandet at dei hadde med både noverande trommis Kenneth Kapstad og ex-trommis Håkon Gebhardt. Resultatet var superhardt og slagkraftig.
 
Det første høgdepunktet var den episke låta Plan #1. Dette er ein av dei verkeleg store klassikarane innan norsk eksperimentell rock, og er ein av dei songane som etsa seg inn som ei tatovering i nervane til unge sinn.
 
Publikum vrengte seg i ekstase etter som dei skjøre og litt skumle tekstane til poeten Matt Burt kom ut gjennom høgtalarane. 
  
 
 
Støy-bonanza for alle penga
 
Det andre høgdepunktet var tittelsporet, 17 minutt lange «Demon Box».. Det var støyrock, ubehageleg, og godt. Songen gjekk inn i eit eviglangt spor av dronerock. Her var støygeniet Helge «Deathprod» Sten verkeleg i sitt ess. Noko av det som gjorde opplevinga så unik var nettopp han, og stemninga han skapte med å lage lydar med utstyr frå 90-talet.
Han lagde lydar og støy med berre ei leidning med inngang, og han surra denne rundt armen, kasta han inntil vreng forsterkarane og på eit tidspunkt – sleika på den.
   
Dei som ikkje hadde i øyreproppar sleit.
Men det skulle vere høgt. «Skru av airconditionen!» ropte vokalisten på eit tidspunkt.
Det skulle vere varmt og ubehageleg. 
Det tok også heilt av, men heldigvis utan verken dytting
eller øl-søling.
  
 
 
 
 
 
 
Gjekk lenger enn langt
 
Då det stoppa, ville publikum likevel ha meir, og meir fekk dei. Bandet kom tilbake på scena enda ein gong. Då vi ikkje trudde dei hadde verken meir av seg sjølv eller fleire trommestikker å gi, tok dei oss enda eit hakk lenger med den ultraharde «Fleshharrower» med utelukkande growl-vokal,
før dei avslutta  litt koseleg igjen med allsong  og «The one who went away».
 
Det var fysisk utmattande å vere på konserten med Motorpsycho denne kvelden. Tjue minutt lange suggerande og psykedeliske  dronerock-låtar i mellom svartmetall og pop-allsong i over to timar.
 
Ein blei heilt utslitt sjølv når ein sto heilt stille for å få med seg  gitarspelinga til Snah eller dei nervepirrande triksa til Deathprod. Men det gjorde godt.
 
 
 
Tilbake til 1993
 
For ei som berre var ni år gamal då «Demon Box» kom ut, og ikkje oppdaga plata før åtte år seinare, var det sjølvsagt ei heilt spesiell oppleving å få oppleve bandet spele eit album frå si «storleikstid». 
Likevel var det slettes ingenting som tyda på at verken songane eller musikarane skulle ha vore på sitt beste for over 20 år sidan. Det kjentes heller ut som ei tidsreise enn eit tilbakeblikk, med den same råe energien og det same teknologiske utstyret dei brukte i 1993.
 
Motorpsycho har meir slagkraft og dugleik enn nokon gong før, og eg gleder meg til å sjå dei igjen.
 
  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
  
 
  
 
  
Alle foto: Rune Furelid. 



15 SISTE
  Råare enn nokon gong
  Jonas Alaska – ein vel...
  Mahogni speler inn ny ...
  Svanger med barn og pl...
  20 KJAPPE: Om å elske ...
  Ålesund Live erstatter...
  ”Deg” har blitt til ”O...
  Til Høstscena med ryke...
  Her er resepsjonisten ...
  Jazzdamenes høstscene
  21 000 publikummere op...
  Rockefest bak fjellet ...
  Trancedronninga fra Ål...
  Musikalsk sommerglede ...
  I BILDET: Mørk, rar og...
annonse   
Nytt i Uka Forlag